Sessiz tükenmişlik… Bu iki kelime yan yana geldiğinde bile çok şey anlatıyor aslında. Sessizce tükenmeye başlamak… Günlük yaşamımızda bazen her şey sorunsuz ilerliyor gibi görünür. Üzerimize düşen sorumlulukları yerine getiririz. İşe gideriz, okula gideriz. Bizden beklenenleri ya da kendimizden beklediklerimizi yetiştirmeye çalışırız. Ama ya kendimize geç kalıyorsak? Ya tükenmeye başlamışsak? Ve bu tükenme sessizce oluyorsa… Daha da kötüsü, tükendiğimizi biz bile duyamıyorsak

Issız adaya düşen bir insan hayal edin, kendine yiyecek bir şeyler bulabilir, şanslıysa başını sokabileceği bir baraka yapıp geceyi bile geçirebilir. Peki ya bir insanın tek ihtiyacı yiyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlar mıdır?Bu ihtiyaçlarını giderdikten sonra ıssız bir adada tek başına ne yapabilir diye düşündüğümüzde aklımıza birçok şey gelebilir fakat aklımıza gelenlerden hangisi başka bir insanla kurabileceği iletişim ve paylaşımların yerini tutabilir? Issız bir adada

Eğer bu başlık dikkatinizi çektiyse ve şu an bu yazıyı okumaya başladıysanız, muhtemelen içinizden şu cümle geçiyor: “Acaba ben bir yerde yanlış mı yapıyorum? “ Öncelikle şunu bilmenizi isterim ki; bu soruyu kendinize sorabiliyor olmanız bile çocuğunuz için var olan çabanızı göstermektedir. Çoğu ebeveynle yaptığım görüşmelerde en çok duyduğum cümleler şu oluyor: “Ben nerede hata yaptım, neden böyle oldu, değişen bir şey olmuyor o zaman ben iyi bir anne/baba değil miyim”. Asl

Hayata gözlerimizi açtığımız o ilk anda, her şey ne kadar da yabancı ve sonsuz bir bilinmezlik denizidir. Küçücük bedenimizle; henüz anlamlandıramadığımız seslerin, ışıkların ve hislerin ortasında, tek bir şeye muhtaç oluruz: güvenli bir limana. İşte o liman, bizim “bağlanma figürümüzdür”. Psikolojinin en derin ve en sihirli kavramlarından biri olan bağlanma, yalnızca fiziksel ihtiyaçlarımızın karşılandığı bir süreç değil, aynı zamanda kim olduğumuzu ve dünyanın nasıl bir yer