“Ben Nerede Hata Yapıyorum ?” Diyen Anne Babalar için…

Eğer bu başlık dikkatinizi çektiyse ve şu an bu yazıyı okumaya başladıysanız, muhtemelen içinizden şu cümle geçiyor: “Acaba ben bir yerde yanlış mı yapıyorum? “

Öncelikle şunu bilmenizi isterim ki; bu soruyu kendinize sorabiliyor olmanız bile çocuğunuz için var olan çabanızı göstermektedir.

Çoğu ebeveynle yaptığım görüşmelerde en çok duyduğum cümleler şu oluyor: “Ben nerede hata yaptım, neden böyle oldu, değişen bir şey olmuyor o zaman ben iyi bir anne/baba değil miyim”.

Aslında çoğu zaman mesele “hata” değil öğrenmiş olduğumuz kalıplar, kendi büyüdüğümüz çevreden bize aktarılan doğrular ve bazen hiç sorgulanmamış yöntemler…

Hata mı, Öğrenilmiş Davranış mı ?

Bir çoğumuz kendi ebeveynlerimizden gördüğümüz yöntemlerle büyüdük.

“Bağırınca susar, ceza vermezsen öğrenemez, şımartırsam sözümü dinlemez.”

Bu cümleler bize tanıdık geliyor olabilir çünkü bir nesil bu cümleleri işiterek büyüdü.

Ya da

“Aman hiçbir şeyden eksik kalmasın, aman hiç kızmayayım ve hayır demeyeyim üzülmesin, kural koymayayım benden uzaklaşmasın.”

Daha çok yeni nesil ebeveynlerde gördüğümüz, ben yaşadım çocuğum yaşamasın gibi ‘yapıcı’ ebeveyn yaklaşımları görmekteyiz.

İkisini de aynı başlık altında almak istedim çünkü iki yaklaşımla da çocuk büyüten ve bu iki farklı yaklaşımı görerek büyümüş olan ebeveynler de aynı cümleyi kuruyor: “Ben nerede hata yaptım ?”

Bunu daha sonra farklı bir başlık ile detaylı bir şekilde ele alacağız ama ben bugün başka bir noktaya değinmek istiyorum:

Anne Babalar da İlk Kez Anne Baba Oluyor…

Genelde çocuk ana rahmine düştüğü an annede duygusal hareketlenmeler başlar ve anne yeni bir hayata adım atmaya hazırlanır. Baba belli bir süre neler olduğunu anlamakta zorlanabilir ama eşinin sürecine destek olduğu oranda ve bazı sorumluluklarla da birlikte yeni hayatına hazırlık süreci başlar. Aslında hiç bilmediğimiz bir öğrenme yolu olduğunu bu noktada anlamaya başlarız. Annenin beslenme düzeni tamamen değişir, alışveriş odağı değişir, bebek için ne iyi gelir hemen bunu araştırmaya başlarız. Bakın şu çok önemli; ‘araştırmaya başlarız’. Yani aslında tamamen yabancı olduğumuz bir süreçtir. Çeşitli videolar izleriz, kullanıcı yorumlarına bakarız, daha önce çocuk sahibi olmuş kişilerden fikir alırız, kısaca bütünüyle yeni bir öğrenme yoluna gireriz. Bütün bu araştırma evresinde öğrenmeye ihtiyacımız olduğunu biliriz.

Çocuk doğduktan ve büyümeye başladıktan sonra çeşitli evrelere geçeriz, çocukla birlikte anne baba olarak biz de…

3 yaş, 6 yaş, 9 yaş, 12, 18, 25 yaş…

Her yaş farklılıklarla hayatımıza girer ve bu noktada bütün aile üyeleri farklı çabasal süreçlerden geçer. Aslında çocukla birlikte her yaşı aynen en başta olduğu gibi anne babada yaşar ama anne baba bu noktada aynı şeyleri aslında ilk defa yaşadığını unutur. Evet kendisi bu yaşları geçmiştir ama ebeveyn olarak ilk defa geçiyordur. Yukarıda bahsetmiş olduğum ebeveyn yaklaşımlarını dener; kimi zaman fazla katı olur, kimi zaman fazla yapıcı olur, kendince bir yol aramaya çalışır. Çocuğu aksi tepki verdiğinde yorulur ve dönüp kendinde hata arar…

Hata Yapmak Sandığınız Kadar Korkutucu Değil !

Çocuğumuza bağırmış olabiliriz, sabırsız davranmış olabiliriz ya da yanlış yöntemi denemiş olabiliriz. Ama hayattaki önemli olan şey zaten onu fark edip onarma çabası değil midir ? Nasıl ki parkta oyun oynarken çocuğumuza kaydıraktan kayıp düştükten sonra kendi kendine kalkması için zaman veriyorsak, aslında kendimize de bu öğrenme iznini vermeliyiz.

Unutmayın ki;

Mükemmel ebeveynlik çocuğu güçlü yapmaz, gerçek ve onaran ebeveynlik güçlü yapar..

Çocuk Gelişimci ve Aile Danışmanı Aleyna YILMAZ